Gronding kost Daikin Airco eindzege in 24-uurs
01 september 2007
De 24-uurs is een race voor tactici. In een etmaal tijd moeten zoveel mogelijk mijlen gezeild worden op een parcours dat bestaat uit tientallen rakken, uitgezet tussen de vaste betonning. De startplaats mag zelf gekozen worden, als je maar op vrijdagavond om 19.15 start en om 19.15 finisht bij Medemblik.
Voor tactici is een soort puzzeltocht. Zoveel mogelijk rakken zeilen die het snelheidspotentieel van de boot optimaal aanspreken. Aan de rest van de bemanning de taak om tussen elke boeien het uiterste uit de boot te halen. In het geval van het Daikin Sailing Team betekent dat een etmaal lang aan dek zijn, niet slapen en doorzetten en de meeste mijlen maken van alle 641 deelnemers.
Daikin Airco begon het etmaal op vrijdagavond op het Markermeer, bij Muiden om precies te zijn. In een dunne tien knopen wind zeilde de tienkoppige bemanning op de Ker 11.3 de avond in. De weersverwachting stelde tacticus Maurice van der Heijden voor de keus: wil ik eerst mijlen maken op het Markermeer zolang als het gaat, of zo snel mogelijk naar het noorden? De wind zou naar verwachting in de nacht behoorlijk afnemen en het langste in het noorden blijven doorstaan.
Van der Heijden koos voor het eerste, want de wind behield ondanks de voorspellingen gedurende de eerste helft van de nacht zijn kracht. Het team wisselde halvewindse rakken af met aandewindse, steeds met het gas op de plank, ook toen het donker werd. Het Daikin Sailing Team heeft een naam hoog te houden als het gaat om langeafstandsraces. Op de afgelopen twee North Sea Regatta’s en Nederlands Kampioenschappen won het team steevast de langebaanrace. Het geheim is om te blijven zeilen en elkaar op te jutten als de concentratie dreigt weg te zakken.
Na een aantal flinke rakken te hebben gezeild, besloot het team in de vroege ochtend richting de sluis bij Enkhuizen te zeilen om de rest van de komende dag op het IJsselmeer door te brengen. Enkele mijlen voor de sluis, vlak onder de wal, werd de wind minder en minder. Er braken een aantal zenuwslopende kwartiertjes aan, want zouden de concurrenten op het IJsselmeer nog wel genoeg wind hebben?
Eenmaal door de sluis, trok de wind weer aan naar een knoop of tien. In het vroege licht begon het team aan een inhaalslag om de verloren gewaande mijlen terug te winnen. Dat is het gekke van de 24-uursrace. In tegenstelling tot een kortebaanrace, heb je als bemanning geen idee waar je concurrentie vaart en wat je positie in het klassement is.
Er volgde een fiks aantal rakken met een knik in de schoot; tussen aan de wind en halve wind in. Dit lust de Ker 11.3 graag, want de snelheid zou de rest van de dag niet meer onder de acht knopen komen.
Om een uur of vijf ’s middags, twee uur voor de finish in Medemblik, berekende Van der Heijden dat het team nog 17 mijl zou afleggen. Daarmee zou het Daikin Sailing Team op ongeveer 175 mijl uitkomen; een aardig aantal, dat vermoedelijk genoeg moest zijn voor de eindoverwinning.
Enkele ogenblikken daarna gebeurde er iets wat niemand van het team had kunnen voorzien. In de buurt van de sluis bij Den Oever liep de Daikin Airco aan de grond. Nu had tacticus Van der Heijden al gezien dat er op dit rak een ondiepte zou zijn, maar daar had hij het team al langs geloodst. De ondiepte waar het team op vastliep, stond niet op de kaart!
Het koste het team enige moeite om zich los te maken van de zanderige IJsselmeer-bodem, maar een kleine tien minuten later zeilde het team weer. Er moest een doorgang gezocht worden om deze zandbult vrij te varen. Het team probeerde het nogmaals, nu enkele honderden meters verderop. Weer raakte de 2,40 meter diep stekende kiel de bodem. Na nog eens tien minuten besloot Van der Heijden om het zekere voor het onzekere te nemen en expres een eind om te varen. Tientallen meters verderop liep nog een deelnemer vast, en Van der Heijden wilde schade en nog meer oponthoud voorkomen.
Via de dijk bij Wieringen baande het team zich een weg naar het zuiden, richting Medemblik, de dieptemeter steeds goed in de gaten houdend.
Voordat het team zich weer in de wedstrijd kon mengen, zou er ruim een uur verstrijken. Er was geen tijd meer om de lussen van 17 mijl te zeilen. Integendeel, het team was gedwongen om ineens naar de finish te zeilen om niet te laat binnen te komen. Tussen 19 uur en 19.15 bereikte Daikin Airco uiteindelijk de eindstreep. Keurig op tijd, maar met het verspeelde uur in het achterhoofd was niemand van de tien aan boord zeker van de eindoverwinning.
Het verlossende woord kwam enkele uren later, toen het team zich meldde bij de raceorganisatoren. De 161 gevaren mijlen waren nét niet voldoende om uitgeroepen te worden tot de boot met de meeste mijlen. Slechts één team zette meer mijlen op het log: de Phoenix zeilde 163 mijl...
Had het Daikin Sailing Team in de laatste uren niet aan de grond gelopen, dan waren de 175 geplande mijlen ruimschoots genoeg geweest voor de eindoverwinning. Phoenix, de IMX-40 van schipper Marc Eriks, zeilde een prima wedstrijd.
